1
2
3
4
5
6
7
8
Ζωή πολυκύμαντη έζησα και ζω.
Έτσι έφτασα να γίνω γρήγορα γιαγιά.
Έχω πέντε εγγόνια και γι’ αυτά τα παιδιά άρχισα να
γράφω  παραμύθια - που μ’ έσωσαν από πολλά
δεινά και ψευδαισθήσεις.
Με το αθώο βλέμμα τους και τις ζαβολιές τους, με
καλούσαν καθημερινά να ζήσω στον όμορφο κόσμο
τους˙ τον τρυφερό, το γεμάτο συμπόνια για όλα.
Και μου έλεγαν: «Σε παρακαλώ, γιαγιά, μη βάλεις το
κόκκινο χελιδόνι να πεθαίνει από το κρύο» κι άλλοτε
πάλι «Ε, τι; Μόνο του θα τον αφήσεις το Δάκρυ να
πάει στον κουρσάρο; Πρέπει να πάνε και οι φίλοι του,
να τον βοηθήσουν».
Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά που συναντώ στα
σχολεία. Χαίρομαι τα λογάκια τους, τις ερωτήσεις, μ’
ενδιαφέρει να ακούω τη γνώμη τους, τα αγαπώ βαθιά.
Με διορθώνουν, πάνε την ιστορία παραπέρα.
Θέλω να πιστεύω ότι με τα παραμύθια μου τούς
ανοίγω παράθυρα για έναν καλύτερο κόσμο.
Τα παιδιά της Μάιρας - Άρτεμη - Αργυρώ - Αθηνά.
Τα παιδιά της Μάιρας,
Άρτεμη, Αργυρώ και Αθηνά Χατζηελευθεριάδη.

Τα παιδιά της Φωτεινής - Στέλιος καί Αθηνά Καπετανάκη.

Τα παιδιά της Φωτεινής - Στέλιος καί Αθηνά Καπετανάκη.

Κάποτε λοιπόν, όταν δούλευα σε σκοτεινό εργαστήρι
χημείας πάλευα με φωτιές, πολύχρωμα μπουκαλάκια,
με υγρά που έβραζαν τις μυστικές συνθέσεις μου.
Από τότε μού έμεινε η συνήθεια να δοκιμάζω μαγικές
συνταγές. Από τότε ταξίδευα ψάχνοντας
παραμυθοβότανα να σώσω ό, τι προλάβω.
Έτσι κάνω και τώρα.
Ό, τι βρίσκω στα ταξίδια, αφού ταξίδι στο χρόνο είναι η
κάθε μέρα μας,το κουβαλάω στο εργαστήρι μου
που είναι τώρα φωτεινό με ορθάνοιχτα παράθυρα.Κι αν βράζω κάτι και αχνίζει πάνω από το γκάζι, αυτό είναι χόρτα του βουνού που μ’αρέσουν απίστευτα ή
μακαρονάδες με απίθανους συνδυασμούς. Καμιά φορά
αναρωτιέμαι πόσα κοινά σημεία έχουν, η χημεία στα εργαστήρια και η συγγραφή στην κουζίνα;Ο εγγονός μου ο Στέλιος μια μέρα μου είπε ότι και στις
δύο αυτές δουλειές, χρειάζεται να φοράς ένα μαγικό
σκούφο!